19 آوریل 2022- بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله انجمن سالمندان آمریکا منتشر شده است، درمان بیش از حد دیابت که ممکن است منجر به هیپوگلایسمی (افت شدید قند خون) شود، در میان ساکنان خانه های سالمندان رایج است. قند خون این افراد اغلب ممکن است با درمان‌های دیابت با شدت کمتر بخوبی کنترل شود اما این موضوع مورد توجه قرار نمی گیرد.
پزشکانی که افراد مبتلا به دیابت را درمان می کنند، تمایل زیادی به بررسی کیفیت کنترل قند خون از طریق آزمایشA1C (معیار کنترل طولانی مدت گلوکز خون) دارند و دلیل خوبی هم دارند، زیرا کنترل بهتر قند خون در دراز مدت با کاهش خطر عوارض دیابت مانند بیماری قلبی عروقی، بیماری کلیوی و مشکلات بینایی مرتبط است. اما برخی از درمان‌هایی که سطح قند خون را کاهش می‌دهند - از جمله انسولین و داروهای خوراکی موسوم به سولفونیل اوره (که شامل گلی‌پیزید، گلی‌بوراید، و گلیم‌پیراید می‌شوند) همچنین می‌توانند منجر به هیپوگلایسمی در شرایط خاص شوند. مطالعات نشان داده اند که کنترل شدید قندخون خطر هیپوگلایسمی شدید را افزایش می دهد، که با تعداد مراجعات به اورژانس و پذیرش در بیمارستان اندازه گیری می شود. حتی زمانی که هیپوگلایسمی شدید نیست، می تواند تجربه بسیار ناراحت کننده ای باشد، با این حال شواهدی وجود دارد که پزشکان در مورد این خطر یا استراتژی های جلوگیری از هیپوگلایسمی آنطور که باید با بیماران صحبت نمی کنند. هیپوگلایسمی همچنین با ضعف و کاهش عملکرد بیشتر در افراد مسن مرتبط است، بنابراین اجتناب از آن در این گروه سنی، بسیار مهم است.
تنظیم دوز داروها برای بیماران در خانه سالمندان کمتر انجام می شود
در مطالعه ی اخیر، محققان علاقه مند به بررسی این موضوع بودند که چگونه درمان بیش از حد دیابت در میان ساکنان خانه های سالمندان رایج است. شرکت کنندگان در این مطالعه 7422 نفر از ساکنان خانه های سالمندان امور جانبازان بودند که حداقل 30 روز در آنجا زندگی کرده بودند، حداقل 65 سال سن داشتند و به دیابت نوع 2 مبتلا بودند. بر اساس تحقیقات قبلی که به بررسی رابطه بین انسولین، هموگلوبینA1C و هیپوگلایسمی در افراد مسن‌تر پرداخته اند، محققان درمان بیش از حد را به "داشتن هموگلوبین A1C زیر 6.5 درصد با استفاده از انسولین"، تعریف کردند. آنها همچنین درمان بیش از حد بالقوه را به عنوان "داشتن سطح هموگلوبین A1C زیر 7.5٪ با استفاده از انسولین، یا سطح هموگلوبین A1C زیر 6.5٪ با هر داروی کاهش دهنده گلوکز به جز متفورمین به تنهایی"، تعریف کردند.
محققان دریافتند که از میان شرکت کنندگان در مطالعه، 17 درصد معیارهای درمان بیش از حد و 23 درصد معیارهای درمان بیش از حد بالقوه را داشتند. متأسفانه، به نظر می‌رسد که تنها برای بخش کوچکی از این شرکت‌کنندگان، پس از مشکلاتی که بر اثر درمان بیش از حد ایجاد شده است، درمان‌های دیابت تنظیم و کاهش یافته اند - 27 درصد از افرادی که بیش از حد درمان شده‌اند و 19 درصد از آن‌هایی که بطور بالقوه بیش از حد درمان شده‌اند. به عبارت دیگر، هیچ نشانه‌ای مبنی بر بررسی مجدد درمان‌های 73 درصد از شرکت‌کنندگان با درمان بیش از حد دیابت و 81 درصد از افراد با درمان بیش از حد بالقوه، وجود نداشت.
محققان چندین فاکتور را یافتند که با ادامه ی درمان بیش از حد دیابت مرتبط بودند. شرکت‌کنندگانی که انسولین طولانی‌اثر مصرف کرده‌اند، 37 درصد بیشتر احتمال دارد که درمان بیش از حد را تجربه کنند، و آن‌هایی که قبل از آزمایشA1C ، قند خون بالایی- 300 میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر- داشتند، 35 درصد بیشتر احتمال دارد که ادامه درمان بیش از حد را تجربه کنند. از سوی دیگر، شرکت‌کنندگانی که دچار اختلال عملکردی شدید بودند، 28 درصد کمتر احتمال داشت که درمان بیش از حد را تجربه کنند. اما به طرز تکان دهنده ای، اپیزودهای هیپوگلایسمی با خطر کمتر برای ادامه درمان بیش از حد مرتبط نبود- به این معنی که ارائه دهندگان مراقبتهای بهداشتی در خانه ی سالمندان، ظاهراً این را در نظر نمی گرفتند.
محققان نتیجه گیری کردند که برای بسیاری از ساکنان خانه های سالمندان، که بعید است از کنترل دقیق قند خون سود ببرند و در معرض خطر بالای هیپوگلایسمی قرار دارند، دریافت انسولین و سایر داروهایی که خطر هیپوگلایسمی را افزایش می‌دهند، ادامه دارد، حتی پس از نتایج A1C، درمان بیش از حد همچنان توصیه می‌شود. علاوه بر خطر هیپوگلایسمی، عواملی مانند اختلال شناختی و عملکردی باید در هنگام شناسایی بیماران برای تشدید درمان، در نظر گرفته شوند.
منبع:
https://www.diabetesselfmanagement.com/news-research/2022/04/19/diabetes-overtreatment-hypoglycemia-common-in-nursing-homes/